خداوند دروازه‌های صهیون را دوست می‌دارد

مزمور ۸۷ مزموری کوتاه از بنی قورح است — تنها هفت آیه — و در میانه آن یک شهر ایستاده: صهیون. از کوه‌های مقدّسی آغاز می‌کند که شهر بر آنها بنیاد شده، به دروازه‌هایی می‌رسد که خداوند دوست می‌دارد، و سپس با خودِ شهر سخن می‌گوید. سرود مهر به یک جای است.

در میانه مزمور نگاه به سوی قوم‌های پیرامون گشوده می‌شود، بزرگ و دور. درباره هر یک می‌توان گفت که این یا آن در آنجا زاده شد؛ امّا درباره صهیون گفته خواهد شد که بسیاران در آن زاده شده‌اند، و خداوند خود دفتر را می‌نویسد. و مزمور با آواز پایان می‌یابد: جمیع چشمه‌های من در تو است.

آیه‌ای که نام ترانه از آن است و در ترجیع‌بند آن می‌تپد:

«خداوند دروازه‌های صهیون را دوست می‌دارد بیشتر از جمیع مسکنهای یعقوب»

یعنی: صهیون تنها شهری از سنگ نیست، شهری محبوب است. ترجیع‌بند وعده آیه ۵ را نیز می‌افزاید — این و آن در آن متولد شده‌اند، و حضرت اعلی آن را استوار خواهد نمود.