در روز تنگی تو را می‌خوانم

مزمور ۸۶ مانند بیشتر مزامیر آغاز نمی‌شود. نه سالار مغنیان دارد و نه واژه مزمور در عنوانش — تنها دو واژه: دعای داود. یک تن که سخن می‌گوید.

با ساده‌ترین درخواستی که هست آغاز می‌کند — ای خداوند گوش خود را فراگرفته — و بی‌درنگ دلیلش را می‌آورد: زیرا مسکین و نیازمند هستم. نه از روی شایستگی، بلکه از آن رو که چیزی برایش نمانده است. بخش نخست یک زاری پیوسته است — نگاه دار، نجات بده، کرم فرما، شادمان گردان، اجابت فرما — که یک جمله آن را نگاه می‌دارد: زیرا تمامی روز تو را می‌خوانم. و در پایان به همه جهان گشوده می‌شود.

آیه‌ای که نام ترانه از آن است و در ترجیع‌بند آن می‌تپد:

«در روز تنگی خود تو را خواهم خواند زیرا که مرا مستجاب خواهی فرمود»

یعنی: می‌خوانم نه از آن رو که شاید پاسخ دهی، بلکه چون می‌دانم که پاسخ می‌دهی.