خوشا به حال آن مرد

پیش از آنکه داوود پادشاه شود، او را جانی از نغمه، دلاوری و خرد می‌شناختند:

"اینک پسری از یَسای بیت‌لحمی دیده‌ام که در نواختن ماهر است، و مردی دلاور و جنگاور و خوش‌سخن و خوش‌سیما است، و خداوند با اوست."

اول سموئیل ۱۶: ۱۸

این پروژه از مزمور ۱ آغاز شد — نخستین ترانه این سفر. اکنون، پس از ده‌ها مزموری که از آن زمان ساخته شده، در اجرایی جدید به نقطه آغاز بازمی‌گردیم: تنظیمی پرمایه‌تر و روشن‌تر. ترانه نام خوشا به حال آن مرد را بر خود دارد، همان واژه‌هایی که کتاب مزامیر را می‌گشایند.

مزمور ۱ کتاب را با تصویری روشن می‌گشاید: راهی هست از زندگی و برکت، و راهی هست از پوچی. داوود پادشاه بر دروازه کتاب چهره انسان به‌راستی خوشبخت را می‌نشاند — کسی که می‌داند از چه دوری کند و به چه بپیوندد.

آیه آغازین که نام ترانه از آن برگرفته شده چنین است:

"خوشا به حال کسی که به مشورت شریران نرود"

مزامیر با این پرسش آغاز نمی‌شود که انسان چه احساسی دارد، بلکه با این پرسش که به چه پیوسته است: از چه کسی مشورت می‌گیرد و با چه کسی می‌نشیند. خوشبختی با یک انتخاب آغاز می‌شود.