رویِ خود را روشن کن

آساف، از بزرگ‌ترین سرایندگانی که سرود را در معبد برپا داشتند، مزمورهایش را در ساعت‌های سخت قوم نوشت. در بخش نخست مو را نشاند: قوم مانند مویی که با احتیاط کنده و در زمینی آماده کاشته می‌شود از مصر بیرون آمد. اینجا مَثَل تا پایان پیش می‌رود — بزرگی مو، رخنه در دیوار، و سرانجام درخواست بازگشت مراقبت. مزمور بر گرد یک ترجیع ساخته شده که سه بار بازمی‌گردد و نیرومندتر می‌شود، و در این بخش برای بار سوم گفته می‌شود.

آیه‌ای که مزمور را می‌بندد و نام ترانه از آن گرفته شده:

"ای خداوند خدای لشکرها ما را برگردان، رویِ خود را روشن کن تا نجات یابیم"

رویِ روشن نشانه رضا و نزدیکی است، و ضدّ آن پنهان شدن روی است. اینجا نه درخواست معجزه است و نه فهرست خواسته‌ها — تنها یک درخواست: که فاصله برداشته شود.