رحمت خود را بر ما ظاهر کن

مزمور ۸۵ نه با فریاد، بلکه با یادی نیکو آغاز می‌شود: سرزمین پذیرفته شده، اسیران بازگشته‌اند، گناه بخشیده و پوشانیده شده است. و از همین یاد، درخواست بزرگ برمی‌خیزد: اگر یک بار بخشیدی، اکنون نیز به سوی ما بازگرد. این مزمورِ قومی است که با تن به خانه بازگشته و می‌خواهد دل نیز بازگردد.

آیه‌ای که نام ترانه و قلب ترجیع‌بند آن شده است:

«ای خداوند رحمت خود را بر ما ظاهر کن و نجات خویش را به ما عطا فرما»

رحمت — لطفی که بی‌استحقاق داده می‌شود؛ ظاهر کن — آشکار کن تا با چشم ببینیم. یعنی: نه فقط ببخش، بلکه بگذار بخشش را ببینیم، و نجات تو به ما هدیه شود.