زیرا که جان من از بلایا پر شده است

مزمور ۸۸ یکی از صادقانه‌ترین و دشوارترین مزامیر کتاب است. تسلّی آشکاری در آن نیست: مردی از دردی عمیق، شب و روز، نزد خداوند فریاد می‌کند و از فریاد باز نمی‌ایستد. این بخش نخست گام به گام به سوی خستگی، تنهایی و تاریکی فرود می‌آید.

با این همه، این مزمور دل را قوّت می‌دهد: درد را زیبا جلوه نمی‌دهد، امّا از سخن گفتن با خداوند باز نمی‌ماند و او را «خدای نجات من» می‌خواند. هر که روزهای سختی را می‌گذراند، در اینجا واژه‌هایی برای آنچه حس می‌کند خواهد یافت.

آیه‌ای که نام ترانه از آن است، و آیه پس از آن، در دل ترانه می‌تپند:

«زیرا که جان من از بلایا پر شده است و زندگانی‌ام به قبر نزدیک گردیده»

«از فروروندگان به هاویه شمرده شده‌ام و مثل مرد بی‌قوّت گشته‌ام»

یعنی: جان از بلاها پر شده و دیگر جایی در آن نمانده، و دیگران او را مردی بی‌قوّت می‌بینند.