جمیع شما فرزندان حضرت اعلی

آساف این مزمور را با صحنه‌ای می‌گشاید که در مزامیر کم‌نظیر است: یک تالار داوری. داوران بر جای خود نشسته‌اند، و در میان ایشان خود خدا برمی‌خیزد تا داورانِ زمین را داوری کند. اینجا دشمنی از بیرون نیست — بلکه حساب‌رسی جامعه با خویشتن: چه می‌شود وقتی آن که داد به دستش سپرده شده، ناتوان را رها می‌کند.

مزمور کوتاه است — هشت آیه — و سراسر آن یک خواسته: تا به کی. از دل آن فهرستی روشن از وظیفه‌ها بیرون می‌آید: فقیران و یتیمان را دادرسی کنید، مسکینان را از دست آنان که استثمارشان می‌کنند برهانید. و بی‌درنگ هشدار: مقامی که گرفته‌اید، از آنِ شما نیست.

آیه‌ای که نام ترانه از آن گرفته شده و در قلب ترجیع‌بند می‌تپد:

"من گفتم که شما خدایانید و جمیع شما فرزندان حضرت اعلی"

شما خدایانید — لقب کسانی که اقتدار داوری را بر دوش دارند؛ فرزندان حضرت اعلی — فرستادگان او بر زمین. و درست در آیه بعد رشته بریده می‌شود: لیکن مثل آدمیان خواهید مرد. تاج حقیقی است، اما مشروط — هر که با آن داد نمی‌گستراند، چون هر آدمی فرو می‌افتد.