ای خدا تو را خاموشی نباشد

آساف این مزمور را نه با ستایش می‌گشاید و نه با پرسش، بلکه با یک درخواست تند: که خدا خاموش نماند. بیرون، در تاریکی، ده قوم گرد آمده‌اند و با هم سخن می‌گویند. آنچه ایشان را به هم پیوسته کینه‌ای کهن است، و آنچه بر زبان می‌آورند روشن است — که نامی از اسرائیل باقی نماند.

مزمور نخست آنچه را می‌شنود توصیف می‌کند: همهمه، سرهای برافراشته، مشورتی که در پنهانی بسته می‌شود. سپس نام‌ها را یک به یک می‌شمارد، چنان‌که گویی فهرستی را با صدای بلند می‌خواند. و در پایانِ این بخش، یادآوری‌ای از گذشته: آنچه پیش‌تر بر سر مدیان و سیسرا آمد.

آیه‌ای که نام ترانه از آن گرفته شده و در قلب ترجیع‌بند می‌تپد:

"ای خدا تو را خاموشی نباشد، ای خدا ساکت مباش و میارام"

سه فعل پشت سر هم، و هر سه یک چیز می‌خواهند: نه سکوت، نه بی‌حرکتی، نه آرامش. کسی که این را می‌گوید نمی‌خواهد شنیده شود — می‌خواهد پاسخی ببیند.