من خداوند خدای تو هستم

آساف پرده نخست را با صدای عید گشود — ترنم، آواز شادمانی و نفیر کرنا. اما در بخش دوم همه چیز خاموش می‌شود و یک صدا از میان شادی برمی‌خیزد: صدای خود خدا، که به زبان اول‌شخص با قوم سخن می‌گوید. او نخستین فرمان سینا را یادآور می‌شود، از خدای بیگانه برحذر می‌دارد، و به هر که دهان بگشاید وعده فراوانی بی‌حد می‌دهد. و از دل این محبت دردی برمی‌خیزد: قوم نشنید، و کاش می‌شنید.

آیه‌ای که سرود را می‌گشاید و نام ترانه از آن گرفته شده:

"من خداوند خدای تو هستم که تو را از زمین مصر برآوردم. دهان خود را نیکو باز کن و آن را پر خواهم ساخت"

من خداوند — خدا به زبان فرمان و اول‌شخص؛ که تو را برآوردم — از مصر بیرونت آورد و بالا کشید؛ دهان خود را نیکو باز کن — با گشاده‌رویی از او بخواه؛ و آن را پر خواهم ساخت — از هر نیکی لبریزش می‌کنم. اینجا نه خواسته‌ای دشوار، بلکه دعوتی است.