خوشا به حال ساکنان خانه تو

پس از طوفان‌های مزمور ۸۳، مزمور ۸۴ مانند یک نفس عمیق از راه می‌رسد: سرودی از بنی‌قورح درباره راهی که به اورشلیم بالا می‌رود. اینجا نه دشمنی هست و نه فریادی از تنگنا — تنها یک اشتیاق زلال، از آن گونه که تمام وجود آدمی را پر می‌کند و جای خالی در او باقی نمی‌گذارد. جان مشتاق است، دل و جسد صیحه می‌زنند، و حتی گنجشک کوچک نیز خانه‌ای در کنار مذبح یافته است، و شاعر از میان راه با حسرتی شیرین به او می‌نگرد.

مزمور همچون سفر یک زائر ساخته شده است: از مسکن‌های محبوبی که از دور دیده می‌شوند، از کنار گنجشک و پرستوکی که پیشتر آنجا ساکن‌اند، تا آن دو خوشا به حال — خوشا به حال ساکن خانه، و خوشا به حال کسی که تنها راه را در دل خود دارد. و در مسیر از وادی بکا می‌گذرند، آن جای خشک اشک‌ها، و خودِ رهروان آن را چشمه می‌سازند.

آیه‌ای که نام ترانه و قلب ترجیع‌بند آن شده است:

«خوشا به حال آنانی که در خانه تو ساکنند که تو را دائم تسبیح می‌خوانند، سلاه»

خوشا به حال — چه سعادتمندند؛ دائم تسبیح می‌خوانند — ستایشی که هرگز قطع نمی‌شود. سعادت راستین یک لحظه رسیدن نیست، بلکه خودِ ساکن بودن است، روز از پی روز، در خانه‌ای که سراسر سرود است.