آفتاب و سپر

در بخش نخست مزمور ۸۴ از دور مشتاق بودیم. در بخش دوم راه به پایان می‌رسد: زائران «از قوت تا قوت» می‌خرامند تا به دروازه‌ها برسند. و آنچه آنجا می‌یابند تنها یک خانه نیست، بلکه آفتاب و سپر است: نور و پناه. و مزمور با سومین خوشا به حال بسته می‌شود: خوشا به حال کسی که بر تو توکل دارد.

ترانه همچون یک روز کامل در صحن‌های خانه ساخته شده است: با طلوع آغاز می‌شود، پله‌پله بالا می‌رود، بر آستانه برای دعا می‌ایستد، و آنجا پایان می‌یابد که نگهبان آستانه بر آستانه خانه به خواب می‌رود.

آیه‌ای که نام ترانه و قلب ترجیع‌بند آن شده است:

«زیرا که خداوند خدا آفتاب و سپر است. خداوند فیض و جلال خواهد داد. و هیچ‌چیز نیکو را منع نخواهد کرد از آنانی که به راستی سالک باشند»

آفتاب و سپر — نوری که راه را روشن می‌کند، و پناهی در برابر هر بدی؛ فیض و جلال — لطف و شکوه از بالا. یعنی: خدا هم نور است و هم پناه، و هیچ نیکویی را از آن‌که به راستی گام برمی‌دارد دریغ نمی‌کند. و اینجا آیه به آنچه بود بازمی‌گردد: سرود زائران.