تنها تو متعال هستی بر تمامی زمین

در بخش نخست، آساف ده قومی را می‌شمرد که در تاریکی گرد آمده بودند. اینجا دیگر دشمنان را نمی‌شمارد — شکست‌ها را می‌شمارد. عیندور، غراب و ذئب، ذبح و صلمناع: نام پادشاهانی که بزرگ آمدند و از ایشان جز نامی در یک فهرست نماند.

و از آنجا مزمور مسیر خود را عوض می‌کند: از یادآوری به تضرع، و از تضرع به مقصود. سه تصویر پیاپی — غبارِ گردباد، کاهِ پیش روی باد، و آتشی که جنگل را می‌گیرد — و آنگاه خواسته حقیقی آشکار می‌شود: نه انتقام، بلکه شناخت. تا نام تو را بطلبند. تا خودشان آن را بجویند.

آیه‌ای که نام ترانه از آن گرفته شده و در قلب ترجیع‌بند می‌تپد:

"و بدانند تو به تنها بر تمامی زمین متعال هستی"

به تنها — تو و نه هیچ‌کس دیگر؛ متعال — برتر از همه چیز؛ بر تمامی زمین — نه بر یک قوم و نه بر یک سرزمین. تمام مزمور، با همه دشمنان و توفان‌هایش، به یک جمله می‌رسد: که بدانند. و این درخواستِ پیروزی نیست — درخواستِ حقیقت است.